Tak, psycholog i psychoterapeuta (będący lekarzem lub psychologiem) jest zobowiązany do przestrzegania tajemnicy zawodowej. Dotyczy to nie tylko osób dorosłych ale także niepełnoletnich pacjentów. Sytuacje, w których psycholog (lekarz, psychoterapeuta będący lekarzem lub psychologiem) jest zobowiązany do jej ujawnienia są związane z sytuacjami zagrożenia zdrowia i życia pacjenta bądź innych osób i są jasno określone przepisami prawa (zawartymi na przykład w Ustawie o ochronie zdrowia psychicznego) oraz w Kodeksie Etycznym Psychologa. W przyszłości zasady te będzie także regulowała wchodząca dopiero w życie Ustawa o zawodzie psychologa. Aktualnie szczegółową opinię prawną na temat tajemnicy zawodowej psychologa znaleźć można na stronie Polskiego Towarzystwa Psychologicznego.

Sytuacja jest bardziej skomplikowana prawnie jeśli chodzi o zasady przestrzegania tajemnicy zawodowej przez psychoterapeutów nie będących psychologami lub lekarzami- gdyż w ich przypadku jest mniej aktów prawnych, które zasady te regulują.

Psycholog może być zwolniony z tajemnicy zawodowej jedynie przez prokuratora lub sędziego sądu karnego na okoliczność bycia świadkiem lub posiadania informacji (niemożliwych do ustalenia w inny sposób) na temat sytuacji zagrożenia zdrowia i życia pacjenta lub innych osób (zalicza się tutaj także przemoc seksualną wobec osób małoletnich).

Tajemnicą zawodową jest objęty sam fakt, że ktoś korzysta lub korzystał z pomocy psychologa.

Ważne jest również to, że sam pacjent nie ma mocy prawnej aby zwolnić psychologa z tajemnicy zawodowej na przykład na okoliczność sprawy rozwodowej.

Jeśli chodzi o osoby niepełnoletnie, to Kodeks Etyczny Psychologa jasno ujmuje, iż osoby niepełnoletnie mają prawa „nie mniejsze” niż osoba dorosła- w związku z czym psycholog nie powtarza treści przekazanych przez niepełnoletnich ich rodzicom, szkole lekarzom lub innych osobom (za wyjątkiem wspomnianych wyżej sytuacji, w których tajemnica zawodowa nie obowiązuje). Oczywiście, rodzice są ważną częścią procesu diagnostycznego i terapeutycznego dzieci i młodzieży i powinni otrzymać od psychologa informacje o stanie zdrowia dziecka oraz o tym jak specjalista rozumie trudności pacjenta i ich przyczyny. Dobra praktyka polega na tym, że specjalista omawia najpierw z pacjentem co i w jaki sposób zostanie rodzicom przekazane. Często też niepełnoletni pacjenci uczestniczą w konsultacji, na której psycholog przekazuje powyższe informacje rodzicom. W psychoterapii i poradnictwie psychologicznym niezwykle ważne jest zaufanie i szacunek- również… a może zwłaszcza wobec dzieci.