Ważne jest by powiedzieć dziecku prawdę o tym do kogo i w jakim celu się udają w sposób odpowiedni do wieku dziecka. Dzieci w wieku szkolnym mają już zwykle pewne wyobrażenie o tym, kim jest psycholog gdyż miały z nim większą lub mniejszą styczność w szkole. Dzieciom wieku wczesnoszkolnym i młodszym można wytłumaczyć, że psycholog (lub psychoterapeuta) jest osobą, która zajmuje się pomaganie innym w różnych kłopotach- na przykład kiedy czegoś się często boją, albo dużo się złoszczą, nie dogadują się z rodzicami lub gdy spotkało je coś trudnego (wypadek, rozwód rodziców, czyjaś agresja) oraz wytłumaczyć z jakim kłopotem my zwracamy się do tego specjalisty. Mówienie dziecku, że idziemy poznać nową ciocię lub idziemy do takiej pani, która będzie się z tobą bawić lub oszukiwanie, że idzie się do miejsca, które dziecko bardzo lubi nie jest dobrym pomysłem. Po takich, wprowadzających w błąd, informacjach dzieci są mniej chętne do nawiązania współpracy ze specjalistą, czują się rozczarowane, bardziej wystraszone i złe na rodzica. Warto też poinformować dziecko, że na pierwszej sesji będzie wspólnie z rodzicem i razem z nim opowie o doskwierających mu problemach.

Nastolatki wiedzą (zaskakująco) dużo na temat tego kim jest psycholog i psychoterapeuta. Często same inicjują przyjście na wizytę. Na pierwszej konsultacji nastolatki mogą zdecydować, czy wolą w niej uczestniczyć same czy wspólnie z rodzicem (w czasie tej rozmowy ich komfort jest najważniejszy).
Ważne jest poinformowanie osoby niepełnoletniej, że specjalistę obowiązuje tajemnica zawodowa i nie przekazuje on informacji pozyskanych w trakcie konsultacji innym osobom (na przykład nauczycielom) ani nawet rodzicom (bez wcześniejszego omówienia tego z pacjentem).