Depresja jest chorobą, do której wystąpienia przyczynia się wiele czynników. We współczesnej medycynie przyjmuje się tak zwany biopsychospołeczny model przyczyn depresji. Co oznacza, że do zachorowania na depresję mogą przyczyniać się zarówno czynniki biologiczne i genetyczne, jak i psychologiczne (na przykład niskie poczucie własnej wartości, zbyt mała asertywność) i społeczne (okoliczności życia, trudne doświadczenia,stres,). W związku z powyższym współcześnie nie uznaje się farmakoterapii za główną i nieodzowną metodę leczenia depresji. To czy wdrożenie leków jest niezbędne wynika między innymi ze stopnia nasilenia objawów i wielkości ich wpływu na codzienne życie pacjenta. Często wskazane jest łączenie leczenia farmakologicznego i psychoterapii – co pozwala na kompleksowe uwzględnienie wieloprzyczynowej etiologii tej choroby w procesie zdrowienia.

Rozpoczęcie psychoterapii jest poprzedzone rzetelną diagnozą trudności zgłaszanych przez pacjenta i ich przyczyny oraz zawarciem kontraktu terapeutycznego, który określa: cele terapii, metody pracy terapeutycznej, zasady współpracy między pacjentem a terapeutą (częstość sesji, płatności itp.).

Psychoterapia jest prowadzona w oparciu o nurt psychodynamiczny i EMDR. Psychoterapia psychodynamiczna to bardzo popularna i ciesząca się długą tradycją forma terapii, która umożliwia głębokie zrozumienie pacjenta i jego trudności. Terapia EMDR to z kolei nowoczesna metoda leczenia o dużej, potwierdzonej licznymi badaniami, skuteczności. Połączenie tych dwóch metod w praktyce terapeutycznej daje możliwość osiągnięcia nie tylko poprawy objawowej, ale także pracy nad przyczynami wystąpienia depresji- takimi jak różnego rodzaju trudne doświadczenia, negatywne, niepomocnymi przekonania na temat samego siebie, swojego życia i przyszłości, brak nadziei, niskie poczucie własnej wartości, tendencja do zaniedbywania własnych potrzeb emocjonalnych i brak asertywności.

Depresja jest, obok zaburzeń lękowych, jedną z najczęstszych przyczyn zgłoszenia się na psychoterapię.